13 sierpnia 1873 roku w Jurczycach (gm. Skawina) urodził się gen. broni Józef Haller - jeden z najwybitniejszych dowódców w historii walk o niepodległość Polski, silnie związany z ruchem sokolim.
Jako emerytowany kapitan armii austro-węgierskiej, w 1912 roku współtworzył we Lwowie pierwszą Stałą Drużynę Sokolą oraz angażował się w wojskowe szkolenie Polowych Drużyn Sokolich, przygotowując kadry dla przyszłego wojska.
Po wybuchu I wojny światowej stanął na czele 3. Pułku Piechoty Legionów Polskich (zwanego „Żelaznym”), który odznaczył się w ciężkich walkach w Karpatach, m.in. pod Rafajłową i Maksymcem. Od 1916 roku dowodził II Brygadą Legionów. Protestując przeciwko traktatowi brzeskiemu, w lutym 1918 roku przeprowadził polskie oddziały przez front pod Rarańczą, a po bitwie z Niemcami pod Kaniowem przedostał się przez Murmańsk do Francji.
Tam objął dowództwo nad Armią Polską (tzw. „Błękitną Armią”), sformowaną w dużej mierze z ochotników polonijnego i krajowego sokolstwa.
W odrodzonej Rzeczypospolitej jako dowódca Frontu Pomorskiego dokonał 10 lutego 1920 roku w Pucku historycznych zaślubin Polski z morzem. Latem 1920 roku, podczas wojny polsko-bolszewickiej, stanął na czele Armii Ochotniczej jako jej Generalny Inspektor, wykazując się ogromnym talentem organizacyjnym.
W latach 1922–1923 sprawował mandat posła na Sejm z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej. Po wycofaniu się z polityki angażował się społecznie, pełniąc funkcje prezesa PCK, przewodniczącego ZHP oraz działając w Związku Hallerczyków.
Po wybuchu II wojny światowej został ministrem bez teki w rządzie emigracyjnym gen. Sikorskiego. Po wojnie pozostał w Londynie. Zmarł w 1960 roku, a jego prochy w 1993 roku sprowadzono do kościoła św. Agnieszki w Krakowie.
Obecnie gen. Józef Haller jest patronem gniazda Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" w Warszawie
