1 czerwca 1434 roku w Gródku pod Lwowem zmarł Władysław II Jagiełło, król Polski i najwyższy książę litewski. Był najdłużej panującym monarchą w dziejach Polski i pierwszym królem z dynastii Jagiellonów.
Do Gródka Jagiełło dotarł już ciężko chory. Według przekazu Jana Długosza przyczyną choroby miało być przeziębienie, którego sędziwy monarcha nabawił się podczas pobytu na Rusi Czerwonej. Król, mimo chłodu, miał udać się nocą do lasu, aby słuchać śpiewu słowików. Po spędzeniu tam większej części nocy zachorował. Współcześnie najczęściej wskazuje się, że mogło chodzić o zapalenie płuc. Jagiełło zmarł w nocy z 31 maja na 1 czerwca, około godziny trzeciej. Miał ponad 80 lat. Jego śmierć zakończyła niemal półwieczne panowanie, które rozpoczęło się w 1386 roku, gdy litewski książę Jogaila przyjął chrzest, poślubił królową Jadwigę Andegaweńską i został koronowany na króla Polski jako Władysław.
Panowanie Jagiełły trwale zmieniło układ sił w Europie Środkowo-Wschodniej. Unia polsko-litewska stworzyła podstawy jednego z najważniejszych organizmów politycznych regionu. W 1410 roku król, wspólnie z wielkim księciem litewskim Witoldem, poprowadził wojska polsko-litewskie przeciwko zakonowi krzyżackiemu. Zwycięstwo pod Grunwaldem stało się jednym z najważniejszych wydarzeń polskiego średniowiecza.
Trzy lata później, w 1413 roku, zawarto unię w Horodle, która zacieśniała związek Polski i Litwy. Akt ten wzmacniał współpracę polityczną obu państw, a litewskim rodom bojarskim przyznawał część uprawnień i herbów polskiej szlachty. Jednocześnie utrwalał odrębność Wielkiego Księstwa Litewskiego w ramach związku z Koroną.
Po śmierci Jagiełły jego ciało przewieziono do Krakowa. Pogrzeb odbył się 11 czerwca, a monarchę pochowano w katedrze wawelskiej. Następcą tronu został jego starszy syn Władysław, znany później jako Władysław III Warneńczyk.
