Tomasz Łubieński, dowódca bitwy po Kałuszynem, weteran wojen napoleońskich
II bitwa pod Kałuszynem miała miejsce 2 kwietnia 1831 roku podczas powstania listopadowego. Polskie siły pod dowództwem gen. Tomasza Łubieńskiego rozbiły tylną straż rosyjskiego korpusu gen. Grigorija Rosena, biorąc do niewoli około 4000 żołnierzy. Kluczowym momentem była skuteczna szarża 4 pułku ułanów kapitana Władysława Zamoyskiego.
Najważniejsze informacje o bitwie:
- Kontekst: Polska ofensywa wzdłuż drogi siedleckiej.
- Dowódcy: Polacy – gen. Tomasz Łubieński; Rosjanie – gen. Grigorij Rosen (tylna straż 6 Korpusu).
- Przebieg: Pościg za wycofującymi się Rosjanami i skuteczna szarża polskiej kawalerii.
- Wynik: Zwycięstwo Polaków – rozbicie trzech batalionów rosyjskich i wzięcie do niewoli ok. 4 tys. jeńców.
Bitwa ta (znana również z potyczek w lutym 1831) była jednym z sukcesów polskiej wiosennej ofensywy.
Uwaga: Często bitwa ta jest mylona z bitwą pod Kłuszynem z 1610 r. lub walkami pod Kałuszynem z 1939 r.
